De Zwarte Helling van Hindeloopen

Als je 10 bent, heb je het brave sleeën wel gehad: op je houten sleetje bij de zeedijk bij het kleine strand naar beneden. Iedereen kan dat (als er sneeuw ligt tenminste) en echt gevaarlijk is het niet.

 

Ja, goed, het kón link zijn. Mijn moeders linkerdij zwelt na al die jaren spontaan op als ze terugdenkt aan die keer toen ze lap-zwap-klap over de kop sloeg toen ze niet af kon remmen voor de greppel onderaan de dijk, en erín belandde. Blauw, paars, geel, groen, steeds kleurrijker werd ie. Ik weet het nog als gister. Ze kon even niet meer lopen. Toen moest mijn vader koken en het werd patat van Keesje. Ja, die greppel, daar moest je voor uit kijken. Maar ja, hoe vaak gebeurde dat nou?

 

Aan drie kanten van Hindeloopen is zee. En dus zeedijk. Maar het ene stuk dijk is het ander niet. Vlakbij de Hòn*, in de bocht ter hoogte van de Spinhuisstraat, dáár was het steilste stuk. Niet naar de zee toe, oh nee, dan kon je net zo goed bij het kleine strand blijven. Of thuisblijven. Nee, je ging aan de ándere kant naar beneden. De lij-kant. Daar was onze Zwarte Helling. Daar was ook een hek, toentertijd van roestig ijzer, niet het zachte hout van nu. Dat hek, dat zo fijn je vaart brak, en je tegen de auto's en fietsers beschermde die meenden te moeten gaan rijden tijdens zulk fijn slee-weer. Was je dus de babyhelling ontgroeid (en dat moest echt wel op je 10e), dan ging je de Zwarte Helling af.

 

(Vraag Hindeloopers echter niet waar de Helling is, want je komt heel ergens anders terecht. De Helling van Hindeloopen is de oude Skipshelling (scheepwerf) van Blom, aan de Nieuwe Weide. De helling waar mijn vader werkte tussen muzieksessies en schilderopdrachten door. De helling waar hij van een steiger afviel en zijn rug ontwrichtte, op zo'n manier dat hij nu, op zijn 81ste, niet meer kan lopen. Die helling.)

 

Maar de slee-helling was dus in de bocht bij de Hòn.

Steil naar beneden.

Korte vreugde.

Harde klap.

Tegen het ijzeren hek.

 

Zonder helm, knie-, scheen- of elleboogbeschermers. Zonder gebitsbeschermer, sleutelbeenbeschermer of maagbeschermers. Zonder borstplaat of spikes ook.

 

Geen contrôle. Geen gezeur.

Jij alleen met je slee.

Niets aan over gehouden.

 

Dat kon toen nog. Dat mocht toen nog.

 

Fijn was dat.

 

 

 

Greetje Penning©

 

 


* Ja, nee, dit is niet de 'juiste' spelling, maar wel zoals wij Hindeloopers het uitspreken. Volgens de boeken is het 'de Horn'.

 op alle teksten en afbeeldingen op deze site berust copyright

alle rechten voorbehouden / all rights reserved
Greetje Penning© 2009-2023